Bir spor tesisinin nehir kenarına yapılması anlaşılabilir, ancak nehrin dönemsel debisi ve coğrafi yapısı hesaba katılmadan, adeta suyun içine inşa edilmesi tam bir öngörüsüzlük örneğidir. “İlkbaharda kar erir, nehir taşar” gibi ilkokul düzeyindeki bir coğrafya bilgisinden yoksun şekilde yapılan bu yatırım, doğanın gücü karşısında ilk rauntta nakavt olmuştur. Sporcuların dinlenmesi için yapılan alan, şimdi nehir balıklarının dinlenme tesisi haline gelmiştir.
Doğa İntikam Almaz, Sadece Çizgisini Korur: Yatırım Değil, Bile Bile Lades!
Sosyal medyada “ilginç manzara” diye paylaşılan bu görüntü, aslında kamusal kaynakların nasıl pervasızca riske atıldığının somut bir kanıtıdır. Fırat Nehri yüzyıllardır aynı yatakta, aynı rejimle akıyor. Bahar aylarında bu nehrin coşacağını bilmek için kâhin olmaya gerek yok. Dere yatağına, nehir sınırına tesis kurup sonra da “Doğa bizi şaşırttı” edebiyatı yapmak, sorumluluktan kaçmaktan başka bir şey değildir. Doğa kimseye sürpriz yapmamış, sadece kendisine ait olanı geri almıştır.
Akıntıya Karşı Tesis Yapmanın Bedeli: Sosyal Medyaya Malzeme Olan Paralarımız
Rafting sporunu geliştirmek, bölge turizmine katkı sağlamak harika bir vizyondur; fakat bunu yaparken bilimi, mühendisliği ve bölge halkının hafızasını yok saymak kabul edilemez. Vatandaşın vergileriyle inşa edilen bir başlangıç noktasının, bugün ulaşılamaz bir “ada”ya dönüşmesi bir başarı hikayesi değil, yönetimsel bir fiyaskodur. Eğlenceli bir sosyal medya içeriği gibi izlediğimiz o manzara, aslında rasyonel planlamadan uzak yatırımların suyun üzerinde kalan son çırpınışlarıdır.
